درس سوم : شيعيان نخست در درس پيش اشاره شد ، كه مؤسس شيعه ، خداوند و مبلّغ آن پيامبر اكرم ( ص ) در طول 23 سال بعثت بود ، كه به پيروى از حضرت على ( ع ) و التزام به ولايت و امامت آن حضرت پس از وى فرمان داد . پرسشى كه اينجا مطرح مىشود اين است كه آيا در زمان پيامبر كسانى بودند كه على ( ع ) را به اين عنوان پذيرفته و او را ولى و جانشين پس از پيامبر ( ص ) قبول كرده باشند ؟ در اين درس به پاسخ اين پرسش پرداخته مىشود . 1 . شيعه در عصر پيامبر گروهى از صحابه در زمان پيامبر اكرم ( ص ) ، با شنيدن آيات و روايات در امر ولايت و خلافت ، حضرت على ( ع ) ، به آن حضرت اعتقاد پيدا كردند و امامت حضرت على ( ع ) را پس از پيامبر ( ص ) پذيرفته ، از ارادتمندان و مريدان آن حضرت شدند . اين گروه از همان دوران به « شيعهء على ( ع ) » معروف شدند . ابوحاتم رازى مىگويد : واژه و كلمه « شيعه » در عهد رسول خدا ( ص ) بروز كرد ، اين كلمه ، لقب چهار نفر از صحابه ، يعنى ابوذر ، سلمان ، مقداد و عمّار بوده است . « 1 » ابن خلدون مىنويسد : جماعتى از صحابه ، شيعهء على بودند و او را سزاوارتر از ديگران به خلافت مىدانستند . « 2 »

--> ( 1 ) . ابوحاتم رازى ، حاضر العالم الاسلامى ، ج 1 ، ص 188 ؛ شيعه‌شناسى و پاسخ به شبهات ، ج 1 ، ص 57 - 58 . ( 2 ) . ابن خلدون ، تاريخ ابن خلدون ، ج 3 ، ص 364 ، شيعه‌شناسى و پاسخ به شبهات ، ج 1 ، ص 58 .